ابوتراب

ابن شهرآشوب گوید: ابن عباس و انس از پیغمبر اکرم حدیث نموده‏اند که: قال: اذا کانَ یَوْمَ الْقیمَةِ، وَ نُصِبَ الصِّراطُ عَلی جَهَنّمَ، لَمْ یَجُزْ عَلَیْهِ احَدٌ الّا مَنْ مَعَهُ جَوازٌ فیهِ وِلَایةٌ عَلِیِّ بْنِ ابیطالبِ، وَ ذلِکَ قَوْلُهُ تَعالی: وَ قِفوهُمْ انّهُمْ مَسْئولونَ

رسول اکرم فرمودند: چون روز باز پسین بر پا شود، و صراط بر جهنم نصب گردد، هیچکس از آن عبور نمی‏کند مگر کسیکه با او پروانه‏ای باشد که در آن ولایت علیّ بن أبی طالب نوشته شده باشد، و اینست معنای گفتار خدای تعالی،: و متوّقف سازید آنها را چون باید سؤال شوند.

کتاب امام شناسی    ج‏1  ص173   به نقل ازمناقب ابن شهرآشوب ج 1 ص 346 طبع سنگی

احادیثی مبنی بر اینکه ائمه یازده گانه از فرزندان فاطمه سلام الله

1- پیامبر اکر صلی الله علیه و آله فرمودند:

       «فاطمة بهجة قلبی و ابناءها ثمرة فؤادی ، و بعلها نور بصری ، والائمة من ولدها اُمناء  ربی و حَبله ، الممدود بینه و بین خلقه، مَن اعتصم بهم نجا و من تخلّف عنهم هوی .»

        فاطمه سُرور قلب من است و دو پسرش میوه دل من ، و شوهرش نور دیدگان من ، و امامان از فرزندانش امنای پروردگار من و رشته کشیده و راه گشوده بین خدا و خلقش هستند . کسی که بدانها چنگ زند نجات یابد و کسی که از آنها تخلف جوید کارش به تباهی انجامد .

(شناخت امام راه رهایی از مرگ جاهلی ، تالیف مهدی فقیه ایمانی ، ص 243 )

2- هنگامی که خدیجه سلام الله علیها به فاطمه علیها سلام الله باردار شد حضرتش از داخل شکم با مادرش سخن می گفت ... پس پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود :

       «ابشری یا خدیجة ، هذه بنت جعلها الله اُمّ احد عشر من خلفائی یخرجون بعدی و بعد ابیهم .»

       بشارت باد تو را ای خدیجه ُ این بچه دختری باشد که خداوند او را مادر یازده نفر از خلفای من قرار داده و پس از من و پدرشان ( علی بن ابیطالب) متصدی مقام خلافت خواهند شد .

(شناخت امام راه رهایی از مرگ جاهلی ، تالیف مهدی فقیه ایمانی ، ص 243 )

 علامه طهرانی در کتاب امام شناسی جلد 4 صفحه 75 به نقل از  کتاب«ینابیع المودة» باب 40، ص 123  که از کتب علمای اهل سنت است می فرماید:

رسول خدامی فرماید: قالَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ لِرَهْطٍ مِنْ أصحَابِهِ: إنَّ اللَهَ تَعالَى جَعَلَ لاخِى عَلِىٍّ فَضائِلَ لَا تُحْصَى کَثْرَة، فَمَنْ ذَکَرَ فَضِیلَة مِن فَضائِلِهِ مُقِرّاً بِهَا غَفَرَ اللهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنْبِهِ وَ مَا تَأخَّرَ.
«حضرت رسول اکرم صلّى الله علیه و آله و سلّم به جماعتى از اصحاب خود گفتند: خداوند تعالى براى برادر من على فضائلى برون از حدّ و شماره قرار داده، هر کس یک فضیلت از فضائل او را ذکر کند و به آن اعتراف و اقرار داشته باشد خداوند تمام گناهان گذشته دور و نزدیک او را مى‏آمرزد».

وَ مَن کَتَبَ فَضیلَة مِن فَضائِلِه لَمْ تَزَلِ الملائِکَة تَسْتَغْفِر لَهُ مَا بَقِىَ لِذَلِکَ الکِتَابِ رَسْمٌ، وَ مَنِ اسْتَمَعَ الَى فَضِیلَة مِن فَضائِلِهِ غَفَرَ اللهُ لَهُ الذُّنُوبَ التى اکْتَسَبَهَا بِالنَّظَرِ. ثُمَّ قَالَ: النَّظَرُ الىَ عَلِىٍّ عِبَادَة، وَ ذِکْرُهُ عِبادَة، لَا یَقْبَلُ اللهُ ایمانَ عَبْدٍ إلّا بِمُوالاتِهِ وَ البَراءَة مِنْ اعْدَائِهِ.

 «و هر کس فضیلتى از فضائل علىّ بن أبى طالب را بنویسد دائماً ملائکه براى‏ او استغفار مى‏کنند تا زمانى که از آن نوشته اثرى باقى است، و کسى که گوش فرا دارد به یک فضیلت از فضائل او مى‏آمرزد خدا تمام گناهانى را که با استماع و گوش انجام داده است، و کسى که نظر کند به کتابى که در آن فضائل على نوشته شده است خداوند مى‏آمرزد تمام گناهانى را که با چشم و نظر انجام داده است. و سپس فرمود: نظر کردن به على عبادت است، و یاد کردن على عبادت است، خداوند ایمان بنده خود را نمى‏پذیرد مگر به دوستى او و به برائت و بیزارى از دشمنان او».

جماعتى از شام به قصد حجّ بیت الله الحرام به سمت مکه رهسپار شدند؛ و در راه بعد از آنکه إحرام بسته بودند، به آشیانه شترمرغى رسیدند که در آن پنج تخم بود آنها این پنج تخم شترمرغ را پختند و خوردند؛ و سپس با خود گفتند: بدون شکّ ما خطا کردیم، زیرا در حال إحرام، صید نمودیم. پس از خاتمه أعمال چون به مدینه آمدند؛ قصّه را براى عمر بیان کردند.

  عمر گفت: ببینید: جماعتى از أصحاب رسول خدا را؛ و از ایشان این مسئله را بپرسید! تا آنچه مى‏دانند حکمش را براى شما بیان کنند؛ آنها از جماعتى پرسیدند؛ و جواب‏هاى مختلف شنیدند.

عمر گفت: چون أصحاب رسول خدا اختلاف کرده‏اند؛ در اینجا مردى است که مأموریم در صورت اختلاف به وى مراجعه کنیم؛ تا او در مورد اختلاف حکم نماید. عمر فرستاد در پى زنى به نام عَطِیه و از او یک خرِ ماده‏اى به عاریت گرفت؛ و سوار آن شد و آن حُجّاج را با خود آورد تا به نزد على علیه السّلام رسیدند. على علیه السّلام به نزد عمر آمد و گفت: چرا نفرستادى به سوى ما تا ما به نزد تو بیائیم؟

 عمر گفت: الْحَکمُ یؤتَى فِى بَیتِهِ «براى حکم باید به نزد حاکم روند؛ نه آنکه حاکم به سوى مراجعین رود.»

حجّاج بیت الله الحرام، جریان واقعه و صید تخم‏هاى شترمرغ را براى او بازگو کردند. أمیر المؤمنین علیه السّلام به عمر گفتند: چون پنج تخم صید کرده‏اند؛ ایشان را أمر کن تا شتر نرى را در پنج شتر مادّه جوان رها کنند؛ و پس از جفت گیرى آن مقدارى که بچّه مى‏زایند؛ بچه‏ها را به عنوان هَدْى و قربانى به مکه بفرستند! عمر گفت: یا أبَا الْحَسَنِ إنَّ النَّاقةَ قَدْ تُجْهِضُ. فَقَالَ عَلِى: وَ کذَلِک الْبَیضَةُ قَدْ تَمْرَقُ. «اى أبو الحسن ناقه گاهى در وقت حامله شدن، جنین خود را سقط مى‏کند و بچّه مى‏اندازد!    أمیر المؤمنین فرمودند: تخم هم گاهى فاسد مى‏شود و جوجه نمى‏دهد.

 عمر گفت: لِمِثْلِ هَذَا امِرْنَا أنْ نَسْألَک «براى أمثال این وقایع، ما أمر شده‏ایم که از تو سؤال کنیم!»
امام شناسی ج 11 صفحه234

با نظراتتان ما را در ارائه بهتر خدمات یاری کنید